De omgeving die je niet gelooft.

Toen ik thuiskwam van 3 weken vakantie met een ‘hartsvriendin’, was ik totaal de weg kwijt.

Vrienden vroegen aan me wat er precies gebeurd was, daar op vakantie. Ik kon het niet uitleggen. Ik stond ermee op en ging ermee naar bed. De film speelde zich de hele dag door af, in mijn hoofd. Ik was helemaal niet meer bezig met narcisme. Ik had mezelf namelijk jaren geleden de belofte gedaan dat ik nooit meer in de val van de narcist zou trappen. Laat staan in een vriendschap! Ik was destijds 3 verschillende ‘opleidingen’ aan het doen. Jungiaanse psychologie en psychologische astrologie aan de volksuniversiteit en de opleiding systemisch werk.

Alles wat ik leerde,  zoog ik als een spons op en paste ik toe in mijn leven. Ik wilde mezelf en mijn schaduwkanten leren kennen om die volwassen, gelijkwaardige relatie met de ander aan te gaan. Zo ook op die vakantie… Waar ik dacht dat ik na al die reizen alleen, mezelf had leren kennen, mijn grenzen had leren kennen en deze naar de ander uit te spreken, mijn behoeftes had leren kennen en deze naar de ander uit te spreken,  leek alles voor niets te zijn geweest. De manier waarop ik dat deed, was niet goed. De toon was niet goed. De timing was niet goed. De woorden die ik gebruikte waren niet goed. Op alle mogelijke manieren probeerde ik op een volwassen manier te communiceren. Waarom lukte dat mij niet? In die 3 weken zag ik steeds weer de oude Kim. De oude Kim die ik was voordat ik aan mezelf was gaan werken. De Kim die haar mond maar hield om de goede lieve vrede te bewaren. Kim die het conflict uit de weg ging. Kim die zich meer aanpaste aan de ander dan goed voor haar was. Kim die maar water bij de wijn bleef doen om tot een compromis te komen.

Meerdere keren heb ik geprobeerd onze vriendschap te redden. Ook omdat we veel gezamenlijke vrienden hadden. Ik voelde me verantwoordelijk dat ik het ook hen moeilijk maakte. Ik werd er ook verantwoordelijk voor gemáákt. Steeds liet ze me dat wel ‘voelen’ met een onderhuidse opmerking of een bepaalde blik. Steeds als ik met haar in gesprek ging, hield ik het bij mezelf, dat had ik de afgelopen jaren wel geleerd. Ik had in álles het boetekleed aangetrokken.

Maar waarom kreeg ik steeds weer te horen, dat ik haar iets aangedaan had? We waren er toch samen bij geweest? Het kon toch niet dat ik de enige schuldige was aan de conflicten die we daar hadden gehad. We reageerden toch op elkaar?
Ik vond het niet fair dat zij in niets, maar dan ook in niets haar hand in eigen boezem stak. Alles legde ze bij mij neer, of nog erger ze drukte het er nog dieper in. Ik moest toch echt hulp gaan zoeken, want dat ik zo extreem boos kon worden, daar moest ik echt wat aan gaan doen.

Ik probeerde er met onze gezamenlijke ‘vrienden’ over te praten, omdat ik er niet uitkwam. Om hun visie, hun mening te horen, van mensen die ons beiden van dichtbij kenden. Daar hoorde ik steeds weer dat zij een totaal ander verhaal vertelde, dan wat ik hen vertelde. Maar wat zij hen vertelde, kreeg ik niet te horen. Wel kreeg ik opmerkingen als ‘iedereen heeft zijn eigen waarheid’ en ‘waar twee vechten, hebben twee schuld’. Maar waarom voelde dat dan niet zo?

Twee jaar lang bleef ik rondjes draaien, bleef ik het bij mezelf zoeken, bleef ik in mijn omgeving antwoorden zoeken, bij vrienden. Twee jaar lang probeerde ik me eroverheen te zetten om de goede lieve vrede te bewaren, om de groep bij elkaar te houden. Om niet kinderachtig te zijn. Probeerde ik onze vriendschap te redden. Tot ik niet meer kon. Ik stuurde haar een nette mail. Een nette mail waarin ik zei dat ik niet anders kon dan onze vriendschap verbreken en bedankte haar voor de tijd die we samen hadden gehad. Waarop ik vervolgens een mail terugkreeg, waar zij ook mij bedankte en het ook goed vond zo. We spraken af dat wanneer we elkaar in het uitgaansleven tegen zouden komen elkaar gewoon zouden begroeten.

Toch merkte ik in het uitgaansleven dat wanneer ze mij zag, ze steeds weer in huilen uitbarstte. Ik begreep het niet, ze had aangegeven dat het ook voor haar ok was zo. Toch liet ze me wat anders zien. Ik had haar gekwetst. Steeds wanneer ik haar zo had gezien, kreeg ik ‘s nachts weer nachtmerries, werd ik badend in het zweet wakker en begon opnieuw de film. Kwamen de situaties die ik met haar had gehad weer terug, met de bijbehorende schuld en schaamtegevoelens en de zelf- veroordeling die hierop volgde. Waarom kreeg ik de puzzel niet compleet?

Tot ik me ging verdiepen in het verborgen narcisme.

Voorzichtig ging ik opnieuw deze situaties bekijken, maar nu vanuit het profiel van de verborgen narcist.  Hoe erg ik het ook vond om op deze manier naar haar te kijken. Ik wíst het niet meer. Pas toen ik eerlijk ging kijken naar de feiten, mijn schuld-en schaamtegevoelens eraf haalde. Mijn zelf-veroordeling losliet, de emotie los kon laten van de ervaring, kon ik zien waar ik mee te maken had.

De verborgen vrouwelijk narcist.

Al die jaren had ik me verdiept in de openlijk mannelijk narcist. Ik dacht dat ik de rode vlaggen herkende. Dit was een heel ander masker. Ik had mijn hele ziel en zaligheid op tafel gelegd, mijn kwetsbaarheden gedeeld, mijn kennis gedeeld. Ik had haar mijn gebruiksaanwijzing verteld. Zij had naar mij geluisterd, mij vragen gesteld, was oprecht geïnteresseerd in mij. Werkelijk alles had zij tegen me gebruikt. Toen ook zag ik waarom ze deed wat ze deed, wanneer ik haar in het uitgaansleven tegenkwam. Het was de bedoeling dat zij zichzelf als slachtoffer profileerde, waardoor zij mij automatisch tot dader maakte. Zo voelde ik me ook en zo gedroeg ik me ook. Dat is namelijk wat (verborgen) narcisme met je doet.

Zij had mij tot dader gemaakt door zichzelf als slachtoffer te profileren.

Zij had nóóit verantwoordelijkheid genomen, ze had mij voor alles verantwoordelijk gemáákt. Nóóit had ze zelfreflectie toegepast. Nóóit had zij sorry gezegd, voor wat er daar was gebeurd. Ineens zag ik ook de rode draad van mensen die me aan het ‘hart’ lagen en me steeds vertelden dat er aan mij van alles mis was.

Zij hadden nóóit aan zichzelf gewerkt!

De afgelopen 10 jaar had ik alleen máár aan mezelf gewerkt. Ik was er klaar mee. Ik liet me niets meer zeggen of mij analyseren, door iemand die nooit aan zichzelf had gewerkt. Die geen verantwoordelijkheid neemt en geen zelfreflectie toepast. En ik was er klaar mee om me schuldig te blijven voelen, om boete te moeten blijven doen.

Een klein half jaar later besloot ik de paar vrienden die ik nog om me heen had en die met haar te maken hadden, los te gaan laten. Ik kón het niet meer. Ik kon niet blijven incasseren. Ik kon niet meer horen dat ik haar niet ‘zomaar’ als een narcist mocht bestempelen. Dit deed ik ook niet zomaar. Dit was de enige conclusie die er nog over was!  Ik kon niet meer horen dat ik ‘zomaar’een vriendschap verbrak.  Ik verbrak ook niet zomaar een vriendschap, daar had ik gegronde redenen voor. Redenen die mijn goed recht waren. Namelijk dat ik het niet meer toestond dat ik me geestelijk en emotioneel liet mishandelen door iemand die me willens en wetens kapot wilde maken en dat ik eraan onderdoor ging. Redenen die voor mijn ‘vrienden’ niet voldoende waren, omdat de goede lieve vrede in de groep, voor hen het hoogste goed was.

Wat 3 weken een topvakantie had moeten worden, had een nasleep van twee jaar. Twee jaar waarin ik mezelf opnieuw heb moeten vinden, omdat ik totaal de weg kwijt was. Omdat ik de bevestiging en de antwoorden bleef zoeken in mijn omgeving, bij mensen die zichzelf ‘beste vrienden’ noemden.

Mensen die vervolgens ook hun shit op mijn bordje legden.

Juist het zoeken naar bevestiging en antwoorden van vrienden, heeft me nog dieper in de duisternis gebracht. Van de narcist in kwestie hoefde ik geen loyaliteit meer te verwachten. Van mijn vrienden wel. Alleen omdat ze zelf niet naar hun eigen pijn willen kijken, of omdat hun eigen ‘veilige’ huis dan als een kaartenhuis in elkaar zou storten. Of gewóón omdat het hen eigenlijk ook wel goed uitkwam.

Je vrienden horen er voor je te zijn, door dik en dun, onvoorwaardelijk. Vrienden hoeven geen redenen te weten. Als zij je werkelijk kennen, jouw ware aard kennen, dan weten zij dat jij niet zomaar een vriendschap of een relatie zou verbreken. Dan is je relatie gebaseerd op wederzijds vertrouwen. Dan staan je vrienden volledig achter je. No matter what. Dat is voor mij de basis van elke vriendschap. Dat vind ik ‘ normaal’. 

Niemand heeft het recht zijn shit op jouw bordje te leggen, daarentegen heb jij altijd het recht om terug te geven wat niet van jou is.

 

4 gedachten over “De omgeving die je niet gelooft.

  1. Weet precies wat je voelt , zit nog steeds in zo’n relatie ik ben gestopt ermee.
    13 jaar lang en het werd steeds erger die twijfel , onzekerheid over jezelf tot ik verborgen narcisme ontdekten . Nu staat het huis te koop en we slapen apart , tegen haar gezegd al moet ik in een doos wonen ik stop ermee ! Waarom ? ik ging eraan kapot liegen , verdraaien , ontkennen , geen kritiek velen , ze was alleen maar met haarzelf bezig. Zij was perfect en ook wat je verteld :niemand geloofd je ! Heb nu dan ook onze gezamenlijke vrienden uit mijn telefoon gewist. Ook met veel therapeuten enz gepraat er was er geen een die het woord verborgen narcisme noemde. Een keer ben ik gewaarschuwd in een relatie therapie niet voor het narcisme maar dat ik moest stoppen omdat ik heel veel had opgeschreven wat er gebeurd was. Hoop nu dat het huis snel verkocht wordt ondanks dat alles heel onzeker voor me is werk , huis , enz.
    Ik wens ieder veel sterkte als je met dit soort mensen hebt te maken wees ook een narcist en denk alleen aan jezelf totdat je er los van bent.
    Ik kan nog uren doorgaan hierover maar stop nu.

    1. Hoi Jos, Ja, hier kun je uren, dagen over praten. De schade die deze mensen achterlaten is enorm. Financieel, geestelijk en emotioneel wordt je helemaal kapot gemaakt. Zij maken dat je alles wat je lief is van je wordt afgenomen! Goed dat je voor jezelf kiest! Dank je voor je reactie!

  2. Wauw… wat heb je dit mooi en duidelijk geschreven. Heb zelf een relatie van 6 jaar met een verborgen narciste achter de rug. Hetzelfde met vrienden en ook eigen en haar familie gehad. Dit soort verhalen lezen geeft nieuwe inzichten. Dankje.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *