Hou jij onvoorwaardelijk van je Zelf?

Ik had met mezelf de afspraak gemaakt, nóóit meer in de val van de narcist te trappen, nooit meer! En wéér is het gebeurd. Hoe kón dit, na al die lessen die ik heb gehad van ‘ mijn‘ narcisten.

Wéér zat ik in een film, waarbij ik bij ‘ the end’ pas zag wat hier nou gebeurd was. Hoe had ik de signalen niet kunnen zien? Ik dacht dat ik het spel van de narcist doorhad, ik dacht dat ik het nu echt begreep en ik dacht ook dat de narcist mij er niet meer uit zou pikken. Niks was minder waar.

Ik vind het nog steeds een goede eigenschap, dat ik, (en ik kom van ver, want ik ben hardleers) blijf geloven in het goede van de mens, tot het tegendeel is bewezen. Ik weiger om vanuit pessimisme, achterdocht en negativiteit in het leven te staan. Daarvoor vind ik het leven te mooi. En het zou ook totaal niet zijn, wie ik werkelijk ben. Ik zou mezelf verloochenen.

Ik ben positief ingesteld en zie graag het goede van de mens. Maar helaas kan dat niet meer zo onbevangen als een kind. Hoe graag ik dat ook zou willen. En… hoe lang ik dat ook gedaan heb; ik ben geen kind meer. Ik heb te vertrouwen op mijn binnenwereld en daar de signalen niet meer te negeren. Ik heb lang genoeg op de buitenwereld vertrouwd, en keer op keer heeft dat me laten zien, dat dat dus niet kan.

Ik wist het al toen ik hem zag. Ik dacht te zien dat hij op zoek was naar waar ik naar op zoek was. De Liefde. De onvoorwaardelijke liefde. Die wilde ik hem wel geven, misschien gaf hij mij die dan ook?

Toch kwam al snel de boodschap, dat hij me niet leuk genoeg vond voor een relatie. Toen ik voorzichtig begon over bindingsangst en verlatingsangst, zei hij dat daar absoluut geen sprake van was. Maar dat hij niet ‘ voelde’ wat hij hoorde te voelen. Ik wilde hem graag helpen, omdat ik dacht te zien wat hij nodig had.

2,5 jaar was het een spel van aantrekken en afstoten. Dan zagen we elkaar weer een paar keer en dan kwam weer het moeilijke gesprek, dat hij niet voelde voor mij wat hij zou moeten voelen. Steeds weer had ik hoop. Hoop op dat hij toch een keer naar me toe zou komen en me zou zeggen dat ik HET was voor hem. Wanneer hij weer contact zocht, begon de spanning weer en de enorme fysieke aantrekkingskracht, die voor mij veel meer betekende dan alleen dat.

Meerdere keren heb ik hem uitgelegd wat hij met me deed, heb ik zijn telefoonnummer gewist en toch nam hij dan na een tijdje weer contact met me op.

De laatste keer dat hij weer contact met me opnam, wilde hij me iets vertellen.

Hij vertelde dat hij in therapie was, dat hij daar over ons verteld had en dat het zo bijzonder was wat hij met mij deelde.

Het was het stuk onvoorwaardelijke liefde, wat ik bij hem zichtbaar maakte.

Ik was een paar dagen helemaal in de wolken. Alleen merkte ik al snel, wanneer ik over gevoel wilde praten, kreeg ik daar nul reactie op. Toen ik hem daarnaar vroeg, zei hij me
dat hij met dat bijzondere gesprek niets bedoeld had. Hij wilde alleen maar delen wat het met HEM deed. Tuurlijk het ging wéér over hem.

Toen heb ik hem gevraagd mijn telefoonnummer te wissen en geen contact meer op te nemen. Hij zei me voorlopig geen contact met me op te nemen. Ik zei hem dat ik wilde dat hij NOOIT meer contact met me zou nemen, niet over een half jaar, niet over een jaar en niet over vijf jaar.

Ik wilde niet meer meedoen aan het spel van aantrekken en afstoten.

Toch wist hij na 6 weken weer contact met me op te nemen via facebook, tegen onze afspraak in. Dat zei hij ook. Ik vroeg hem wat er in zijn hoofd omging dat hij dat dan toch deed? Ik dacht dat ik duidelijk was geweest. Het waren de oude gewoontes, zei hij me. Ik heb hem veel succes gewenst met zijn oude gewoontes.

En het voelt zo goed, dat IK de deur dicht heb gedaan, dat ik voor mezelf ben gaan staan en dat ik mezelf nu respecteer en weet én voel dat ik het niet verdien dat er op deze manier met mij wordt omgegaan.

Hoe moeilijk ik het ook vond om zelf die deur dicht te doen. Als hij mijn grenzen niet kon respecteren, moest ik dus mijn eigen grenzen gaan respecteren.

Ik besefte dat zolang ik buiten mezelf zou blijven zoeken naar de onvoorwaardelijke liefde waar ik zo naar verlangde, de prooi zou blijven van de narcist. En ja, ik heb nog steeds alles wat hij van mij nodig heeft, alleen geef ik die mooie kwaliteiten en de liefde die ik aan hem wilde geven, voortaan aan mezelf. En mag hij dat bij iemand anders gaan halen.

Ik kijk niet meer op naar hem, omdat hij iets zou hebben, wat ik graag zou willen hebben. Hij hoeft mijn eenzaamheid niet meer op te lossen. Hij hoeft niet van dat stukje van mij te houden, waar ik zelf niet van hou. Ik kan nu zeggen dat ik onvoorwaardelijk van mezelf hou, met mijn goede kanten en mijn minder goede kanten. Ik heb mijn schaduwkanten in het licht gezet.

Ik ben heel, zodat ik vanuit heelheid de ander kan ontmoeten. Zodat ik niet meer afhankelijk ben van iets buiten mij.

Zodat ik niet meer bang hoef te zijn, dat de narcist ongevraagd bij me binnenkomt.

Er is namelijk geen opening meer! Ik ben VRIJ.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *