blogmijn boeknarcisme

Hou jij onvoorwaardelijk van je Zelf?

Ik had met mezelf de afspraak gemaakt, nóóit meer in de val van de narcist te trappen, nooit meer! En wéér is het gebeurd. Hoe kón dit, na al die lessen die ik heb gehad van ‘ mijn‘ narcisten.

Wéér zat ik in een film, waarbij ik bij ‘ the end’ pas zag wat hier nou gebeurd was. Hoe had ik de signalen niet kunnen zien? Ik dacht dat ik het spel van de narcist doorhad, ik dacht dat ik het nu echt begreep en ik dacht ook dat de narcist mij er niet meer uit zou pikken. Niks was minder waar.

Ik vind het nog steeds een mooie eigenschap, dat ik, (en ik kom van ver, want ik ben hardleers) uitga van het goede van de mens, tot het tegendeel is bewezen. Ik weiger om vanuit angst,  pessimisme, achterdocht en negativiteit in het leven te staan. Daarvoor vind ik het leven te mooi. En het zou ook totaal niet zijn wie ik werkelijk ben. Ik zou mezelf verloochenen. Toch kan dat niet meer zo naïef en onbevangen als een kind. Hoe graag ik dat ook zou willen en hoe lang ik dit ook heb gedaan. Het leven heeft me steeds weer laten zien dat dat niet de bedoeling is. Ik ben geen kind meer. Ik ben een volwassen vrouw. Een volwassen vrouw die mag vertrouwen op de signalen in haar binnenwereld.

Daar stond hij. Mysterieus, charmant en zo anders dan de mannen die ik eerder ontmoet had. Hij praatte niet over zichzelf. Hij stelde mij vragen. Wilde over mij van alles weten. Hij was echt geïnteresseerd in mij. Zou het werken aan mezelf nu dan eindelijk beloond worden ? Had ik eindelijk mijn soulmate gevonden ? Die avond droeg hij mij over de drempel van zijn appartement naar zijn bank. Waar zijn bank al snel plaats maakte voor zijn bed. Maar ik wilde het deze keer niet verneuken. Letterlijk. Dit zei ik hem ook. Ik wilde voorzichtig zijn.

Die nacht sliepen we niet. We knuffelden en zoenden de sterren van de hemel. Alsof ons leven ervan afhing. Dit was wat ze met tantra moesten bedoelen.

De dagen erna, stuurde hij me appjes waarin hij sprak over tweelingzielen en over kadootjes van het universum. Vroeg me wat ik van onze ontmoeting had gevonden en we spraken diezelfde week nog een keer af.  Hij voelde dus ook dat het bijzonder was wat we deelden. Wat het ook was. Snel daarna vertrok hij met zijn kinderen op vakantie. Na enkele dagen intensief app-contact te hebben gehad, merkte ik dat zijn appjes ineens anders werden. Toen ik hem hiernaar vroeg, vertelde hij me dat hij niet op zoek was naar een ‘relatie’. Toen ik hem vroeg waar hij bang voor was, zei hij me dat er geen sprake was van angst. Maar dat hij niet hoorde wat hij hoorde te voelen. Hij zat nog met een andere dame in zijn hoofd, waar hij wel voor voelde wat hij hoorde te voelen.

Dit kende ik. En dit wilde ik niet meer. Het moeten concurreren met een andere vrouw. Graag of niet. Ik moest hem uit mijn hoofd zetten.

Enkele maanden laten ontmoet ik hem wederom. Hij had nog vaak aan ons gedacht, vertelt hij me. Hij wilde praten over wat er die zomer tussen ons was gebeurd. Hoe bijzonder het was geweest. Hij had dit dus toch ook gevoeld.

Daar begon alsnog het spel van aantrekken en afstoten. Een spel van 2,5 jaar. Waarin we elkaar een paar keer zagen, de sterren van de hemel vreeën en hij me er vervolgens steeds weer op attendeerde dat ik ‘geen relatiemateriaal’ was.

Meerdere keren heb ik hem verteld hoe ik als was in zijn handen werd, wat hij met me deed. Dat ik volledig van de wap was wanneer ik hem gezien had. Steeds weer probeerde ik uit de dynamiek te stappen. Wiste ik zijn telefoonnummer weer. Nam hij weer contact met me op, waarna het spel weer van voren af aan begon. Waarom kon ik hem niet loslaten?

De laatste keer dat hij weer contact met me opnam, wilde hij me iets vertellen. Hij vertelde dat hij in therapie was, dat hij daar over ons verteld had en dat het zo bijzonder was wat hij met mij deelde. Hij had de diagnose ADD gekregen en de vraag of hij hier medicatie voor wilde. Hij had geen medicatie nodig, hij zou het op eigen houtje doen, vertelde hij me.

Hij vertelde me dat hij daar verteld had dat ik het ‘stuk’ onvoorwaardelijke liefde bij hem raakte. Eindelijk, dacht ik.

Ik was een paar dagen helemaal in de wolken. Alleen merkte ik al snel, wanneer ik over dat bijzondere gesprek met hem wilde praten, ik daar nul-reactie op kreeg. Sterker nog, hij zei dat het niet over ‘ons’ ging, maar dat het over hem ging. Hij had alleen maar willen delen wat het met hem deed. Weer ging het over hem.

Toen heb ik hem gevraagd mijn telefoonnummer te wissen en geen contact meer op te nemen. Nooit meer. Niet over een half jaar, niet over een jaar en niet over 5 jaar. Ik wilde geen speeltje meer zijn voor hem. Ik wilde niet meer aan het lijntje gehouden worden. Ik wilde niet meer klaar staan wanneer het hem uitkwam.

Ik wilde niet meer meedoen aan het spel van aantrekken en afstoten.

Toch wist hij na 6 weken weer contact met me op te nemen via facebook, tegen onze afspraak in. Dat zei hij ook. Ik vroeg hem wat er in zijn hoofd omging dat hij dat dan toch deed? Ik was toch duidelijk geweest?  Het waren de oude gewoontes, zei hij me.

Ik heb hem veel succes gewenst met zijn oude gewoontes.

Meteen daarna heb ik alle kanalen dichtgegooid waar hij nog ergens een ingang kon vinden. Heb ik de deur gesloten, die ik al die tijd nog ergens op een kier had laten staan. Hoe moeilijk ik deze keuze ook vond, dit was wat ik te doen had.

Als hij mijn grenzen niet kon respecteren, moest ik dus mijn eigen grenzen respecteren.

Ik besefte dat zolang ik buiten mezelf zou blijven zoeken naar de onvoorwaardelijke liefde waar ik zo naar verlangde, de prooi zou blijven van de narcist. Toen ook begreep ik dat de onvoorwaardelijke liefde waarvan ik dacht dat ik die buiten mezelf hoorde te vinden, alleen maar in mijzelf kon vinden.

Ik kan niet verwachten dat de ander mijn eenzaamheid oplost. Ik kan niet verwachten dat de ander van dat stukje houdt, waar ik zelf niet van hou.

Ik durf te zeggen dat ik onvoorwaardelijk van mezelf hou. Van mijn ‘positieve’ kanten, van mijn ‘negatieve’ kanten. Ik heb mijn schaduwkanten in het licht gezet.

Ik ben heel, zodat ik vanuit heelheid de ander kan ontmoeten. Ik ben niet meer afhankelijk van iets buiten mij.

Ik ben niet meer bang dat iemand ongevraagd mijn huis binnenkomt.

Er is namelijk geen opening meer!

Ik ben VRIJ.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *