Meer mij

Mijn naam is Kim Boom en sinds 2007 woon ik in Den Bosch. Ik ben opgegroeid in Drunen. In een gezin waar ' niet lullen, maar poetsen' de boventoon voerde. Ik ben de middelste van het gezin, en ben er 1 van een twee-eiige tweeling. Ook ben ik weegschaal, een luchtteken, een denker. Ik kan me herinneren dat ik al vroeg wilde begrijpen hoe het leven in elkaar zit. Júist het leven heeft me laten zien hoe het in elkaar zit.

In 1999 ben ik afgestudeerd als mondhygiënist. Na in verschillende praktijken ervaring te hebben opgedaan, start ik eind 2004 mijn eigen praktijk. Op 'zakelijk' gebied heb ik het voor elkaar.

In mijn privé leven, lijk ik er niets van te snappen, terwijl de rest van de wereld het wel lijkt te snappen. Het lukt me niet om een 'normale' relatie aan te gaan. In 2007 beëindig ik mijn relatie met, wat later blijkt, een narcist. Ik schrik ook, want als ik terugkijk naar mijn eerdere liefdesrelaties, blijkt narcisme als een rode draad door mijn liefdesleven te lopen. Dit kan geen toeval zijn. Dit laat een patroon van toevalligheden zien. Dit wil mij iets zichtbaar maken. Dit wil mij iets laten zien. Maar wat?

Hier begint mijn zoektocht. Mijn zoektocht naar het complexe fenomeen narcisme.  Naar de oorzaak van deze destructieve dynamiek. Als ik wist waardoor deze magnetische aantrekkingskracht door veroorzaakt werd, kon ik er voor eens en voor altijd uit blijven.

een dynamiek gebaseerd op bindingsangst en verlatingsangst.

Ik ga op zoek naar antwoorden op internet, in boeken, in de hulpverlening, in mijn omgeving. Ik besef al snel dat eigenlijk niemand echt begrijpt waar ik mee te maken heb gehad. Maar ook merk ik dat er een enorm taboe rondom het woord 'narcist' hangt. Met name bij de hulpverlener. Van verschillende therapeuten krijg ik te horen dat ik iemand niet zomaar een Narcistische persoonlijkheidsstoornis toe mag kennen. Dit deed ik ook niet zomaar. Dit was het enige wat er nog overbleef. Hoe ik tot deze conclusie kwam, werd me niet gevraagd.

Ik besluit narcisme los te laten. Wel ga ik aan mezelf werken, dat er met mij van alles mis is, is me steeds weer verteld. Maar ook omdat ik hier nooit meer in terecht wil komen.

Een klein jaar later ontdek ik het boek van Elaine A. Aron en kan ik erkennen dat ik hoog-sensitief ben. De extraverte versie. Het met een voet op de rem en met een voet op het gaspedaal. Dan ook kan ik zien wat er thuis gebeurde. Mijn vragen over het leven werden afgedaan als 'ik moest niet overal zo diep over nadenken'. Maar ook voor mijn emoties was er weinig ruimte.

Ook hiervoor ga ik hulp zoeken bij een erkend psycholoog die gespecialiseerd is in hoog-sensitiviteit. Hier krijg ik bevestiging maar begrijp ik nog steeds niet hoe ik met mijn hoog-sensitiviteit om moet gaan.

Ook die stempel laat ik los. Ik wil gewoon gelukkig zijn.

Toch merk ik al snel dat 'gewoon gelukkig' zijn, niet genoeg is en me niet de zinvolheid geeft waar ik naar op zoek ben. In oktober 2009 vertrek ik als mondhygiënist, met een tandheelkundig team naar Nepal om daar vrijwilligerswerk te doen. Hier leer ik een volledig andere cultuur kennen. Hier maak ik kennis met het geloof in re-incarnatie. Dat we als ziel meerdere zielenlevens hier op aarde hebben. Dit vond ik interessant. Wanneer ik weer terug ben, besluit ik dat ik me meer in die wereld wil gaan verdiepen.

Ik maak kennis met meditatie, mindfulness, de spirituele wereld. Met de wereld van familie-opstellingen. Ik ontmoet gelijkgestemden. Mensen die ook op zoek zijn naar zingeving.

Ik duik het leven in, maak verschillende reizen alleen,  leer andere culturen kennen, leer mezelf kennen.

Voorzichtig durf ik weer 'relaties'  aan te gaan. Alleen beland ik ook hier weer in de destructieve dynamiek beland die ik zo goed ken. Ik begrijp het niet. Wat deed ik verkeerd? Wat deed ik fout?

Eind 2014 stuit ik wederom op boeken over narcisme. En besluit me hier toch weer in te gaan verdiepen. Hier stort mijn wereld in. Wederom blijken mijn relaties gebaseerd te zijn op narcisme. Werkelijk alles wat ik al die tijd heb aangenomen als waar, blijkt niets anders dan een illusie te zijn geweest.

Toen pas kon ik volledig gaan herstellen van deze vorm van misbruik én kon ik mijn hoog-sensitiviteit gaan ontwikkelen.

Ik vertelde mensen die in mijn mondhygiënistenpraktijk kwamen over mijn inzichten en het pad wat ik had bewandeld. Ik zag letterlijk de kwartjes vallen. Daar zat de angel. Eindelijk was er iemand die ze begreep en die begreep wat de oorzaak was van hun lijden. Mensen die psychoses hadden gehad. Mensen die leden aan PTSS. Angststoornissen hadden ontwikkeld. Mensen die meerdere keren in een burn-out terechtgekomen waren. Mensen die leden aan depressies. Mensen die jarenlang anti-depressiva slikten. Mensen die te kampen hadden met verslavingen.  Mensen die gebukt gingen onder enorme schuld en schaamtegevoelens en zelfveroordeling. Mensen die diagnose op diagnose hadden gekregen. Mensen waarbij behandelingen en medicatie niet aansloegen. Mensen die uitbehandeld waren. Mensen die volledig arbeidsongeschikt waren verklaard door deze diagnoses. Mensen die diep van binnen het gevoel hadden dat zijn hun plek op aarde niet in mogen nemen. Dat zij hun plek op aarde moeten verdienen. Symptomen die ik herkende bij mezelf. Symptomen die het gevolg zijn van narcistische mishandeling.

Ik kon de mensen die hoog-sensitief zijn én slachtoffer van narcistisch misbruik er zo uitpikken.

Ik besefte dat ik niet anders kan, dan mezelf zichtbaar te maken voor deze steeds groter wordende groep mensen die in de reguliere, professionele hulpverlening in een groot gat valt. Waar de HSP niet gezien wordt, waar de symptomen van narcistische mishandeling niet gezien worden. Waar diagnoses worden gesteld als een op zichzelf staande diagnose. Diagnoses die mijns inziens symptomen zijn van het langdurig, chronisch blootgesteld zijn aan narcistische mishandeling. Narcistische mishandeling die juist door de hulpverlening, bewust of onbewust wordt voortgezet. Vanuit gewetenloosheid of vanuit onwetendheid. De gevolgen zijn hetzelfde!

Het is essentieel dat de symptomen van narcistische mishandeling herkend en erkend worden. Het is essentieel dat het oorspronkelijke trauma herkend en erkend wordt. Alleen dan is het mogelijk om volledig te kunnen genezen, te kunnen helen van het complexe trauma en de complexe gevolgen van narcistische mishandeling.